Liefde die altijd blijft bestaan ❤️

De Alp d’HuZes lopen in 2027. Iets waarvan ik mezelf nooit had kunnen voorstellen dat ik het ooit zou gaan doen. Een berg beklimmen om geld in te zamelen voor de strijd tegen kanker. Een enorme uitdaging, zowel lichamelijk als emotioneel. En toch kwam in februari van dit jaar het moment waarop we besloten om samen een team te vormen: Team Alp d’Amour. Een naam die staat voor liefde die altijd blijft bestaan, ook als mensen er niet meer zijn.

Ik neem jullie graag mee in mijn persoonlijke verhaal. Ik ga proberen het kort te houden, al is er in de afgelopen jaren ontzettend veel gebeurd.

Toen ik 19 jaar was, overleed mijn vader. Het was mijn eerste grote verlies, zo dichtbij en zo bewust. Vanaf dat moment voelde het alsof het verdriet nooit meer echt ophield. In de jaren die volgden, moest ik ook afscheid nemen van twee dierbare vrienden.

In die periode werden Gemma en Dinant mijn bonusouders. Bijna twintig jaar lang mocht ik deel uitmaken van hun leven en zij van dat van mij. Totdat Gemma op 10 januari 2021 overleed aan die vreselijke ziekte. Anderhalf jaar later, op 21 september 2022, moesten we ook afscheid nemen van Dinant. Ook hij verloor de strijd tegen deze ziekte.

Niet alleen binnen mijn eigen familie, maar ook in mijn tweede familie – mijn vriendenkring, waar ik inmiddels al 26 jaar deel van uitmaak – heb ik van dichtbij gezien hoeveel verdriet, pijn en machteloosheid kanker met zich meebrengt. Hoe het levens verandert, families raakt en mensen achterlaat met een gemis dat nooit helemaal verdwijnt.

Op 29 december 2023 overleed Appie. Weer iemand die we moesten missen. Weer dat verdriet en die oneerlijke werkelijkheid waarmee zoveel mensen te maken krijgen.

En toen kwam 2025. Gerrit, mijn stiefpa, kreeg te maken met deze rotziekte. Wat heeft hij moeten knokken! Gelukkig is hij op dit moment nog steeds aan het herstellen en ziet het er goed uit. Zijn strijd heeft me opnieuw laten zien hoeveel kracht en doorzettingsvermogen er in een mens kunnen zitten.

Maar helaas bracht ook dat jaar opnieuw een moment dat ik nooit meer zal vergeten.

Eerste kerstdag 2025.

Mijn man en ik stonden helemaal opgedoft klaar om kerst te vieren met ma, Gerrit, mijn schoonmoeder Tine en Theo. Een mooie dag, waarop we samen zouden zijn en zouden genieten van de feestdagen. Totdat dat ene telefoontje kwam.

Het ging niet goed met Tine. Ze moest naar het ziekenhuis en wij reden door naar het Radboudumc in Nijmegen. Daar volgden de onderzoeken, niet wetende wat er aan de hand was. Maar toen kwam het nieuws dat je als familie nooit wilt horen:

“Mevrouw, we kunnen niets meer voor u doen…”

Woorden die je wereld stilzetten. Woorden die je nooit meer vergeet.

Op 8 februari 2026 overleed mijn lieve schoonmoeder Tine aan de gevolgen van die vreselijke ziekte. Opnieuw moesten we afscheid nemen van iemand die ons dierbaar was. Opnieuw dat verdriet, die machteloosheid en het besef dat kanker zoveel meer kapotmaakt dan alleen een lichaam.

Als ik terugkijk op de afgelopen jaren, zie ik hoeveel mensen we hebben moeten missen. Mensen die een plek in ons hart hebben en daar altijd zullen blijven. Ieder verlies heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen herinneringen en zijn eigen pijn. En toch is er één ding dat al die verhalen met elkaar verbindt: de liefde die blijft.

En precies daarom gaan wij in 2027 die berg op.

Voor mijn vader. Voor mijn dierbare vrienden. Voor Gemma en Dinant. Voor Appie. Voor Tine. Voor iedereen die we hebben verloren en voor iedereen die op dit moment nog midden in de strijd zit. 

 Dit keer gaan wij de strijd aan. Niet tegen de ziekte zelf, maar door samen die berg te beklimmen, geld in te zamelen en bij te dragen aan de strijd tegen kanker.

Door alle donaties, en de inzet en onderzoeken vanuit het KWF kunnen gelukkig steeds meer mensen deze rotziekte de baas. 

❤️ Voor jullie. Met liefde. Tot aan de top.

Liefs Es