Voor de mensen die we moeten missen, voor degenen die nog strijden en voor de liefde die altijd blijft bestaan. ❤️

Daar zaten we dan, in februari 2026. De dag nadat de crematie van mijn moeder achter de rug was. Samen napraten over alles wat er de afgelopen tijd was gebeurd, herinneringen ophalen en proberen een plekje te geven aan het verlies van iemand die ons zo dierbaar was.

Ik zat daar samen met mijn vrouw, Theo, de man van mijn moeder, en Diny, haar goede vriendin en oud-collega. Tussen de gesprekken en herinneringen door vertelde Diny over de berg: de Alpe d’HuZes, die ze al twee keer eerder had beklommen.

En ergens, op dat moment, ontstond het idee om dit samen te gaan doen. Met elkaar de uitdaging aangaan, die berg beklimmen en ons inzetten voor de strijd tegen kanker.

Een bijzonder idee,  op een dag waarop het verdriet nog zo vers was. Nooit had ik gedacht dat ik dit ooit zou gaan doen. Maar juist op dat moment voelde het goed om iets te kunnen betekenen. Om ons verdriet om te zetten in iets positiefs en samen een doel te hebben om naartoe te werken.

Zo ontstond Team Alp d’Amour. Een team dat staat voor liefde die blijft bestaan, ook wanneer iemand er niet meer is.

Om te begrijpen waarom dit voor mij zo belangrijk is, neem ik jullie graag even mee terug in de tijd.

Het was eerste kerstdag 2025. Na een onrustige periode waarin al behoorlijk veel was gebeurd, stonden we helemaal klaar om eindelijk een onbezorgde kerstdag te vieren met ma, Theo, mijn schoonmoeder en Gerrit. Even samen zijn, genieten van elkaar en de zorgen van de afgelopen tijd opzijzetten.

Totdat de telefoon ging.

Theo belde. Het ging niet goed met ma.

We stapten in de auto en reden naar het Radboudumc in Nijmegen. Natuurlijk hoopten we dat het allemaal wel goed zou komen. Dat het iets tijdelijks was, dat de artsen haar konden helpen en dat we samen weer vooruit konden kijken.

Maar de werkelijkheid bleek heel anders.

Uit de onderzoeken kwam het verschrikkelijke nieuws dat mijn moeder niet meer te genezen was. Ze had uitgezaaide kanker.

Vanaf dat moment kwamen we in een wereld terecht waarin hoop en angst elkaar afwisselden. We hoopten op meer tijd, op mooie momenten samen en op iedere dag die we nog met haar mochten doorbrengen. Tegelijkertijd was er de angst voor wat komen ging. Een periode waarin je geleefd wordt, waarin je probeert te genieten van de tijd die je nog hebt, terwijl je weet dat je iemand moet gaan loslaten.

En die tijd bleek veel te kort.

Op 8 februari 2026 overleed mijn lieve moeder. Een verlies dat een enorme leegte achterlaat en dat ons opnieuw heeft laten voelen hoe machteloos je kunt zijn tegenover deze vreselijke ziekte.

Maar het verhaal van kanker raakt mij niet alleen door het verlies van mijn moeder.

Mijn vader is inmiddels 76 jaar en leeft nog iedere dag met de gevolgen van deze nare rotziekte. Gelukkig is hij dankzij goede behandelmethoden nog bij ons.

Ook bij tantes, andere familieleden, vrienden en kennissen heb ik van dichtbij gezien wat kanker met mensen doet. Te vaak, te dichtbij. Het verdriet van iemand verliezen, de onzekerheid tijdens een behandeling, de hoop op herstel en de machteloosheid wanneer je als naaste niets anders kunt doen dan er zijn.

Het raakt je iedere keer opnieuw. En iedere keer besef je weer hoe belangrijk het is dat er geld beschikbaar blijft voor onderzoek naar kanker en betere behandelingen.

Daarom gaan wij in 2027 samen die berg op.

Voor mijn moeder, die we veel te vroeg hebben moeten loslaten. Voor mijn vader, die iedere dag de gevolgen van deze ziekte met zich meedraagt. Voor alle familieleden, vrienden en kennissen die we hebben verloren. En voor iedereen die op dit moment nog strijdt, voor zichzelf of voor iemand van wie ze houden.