Fietsen voor pap

Op 10 januari 2024 veranderde ons leven. Pap vertelde mij, Silke en Hilde, samen met mam dat hij gediagnosticeerd was met slokdarmkanker, dit op 51-jarige leeftijd. We moesten één week wachten, dit met de hoop dat pap behandelbaar was. In deze week staat je wereld stil. Alles wat je doet kan de laatste keer zijn. Helemaal op het moment dat je weet hoe slecht de prognose is van slokdarmkanker.

Wij hadden geluk. Pap en mam gingen samen naar het ziekenhuis terwijl ik, Silke en Hilde thuisbleven. Na 2 uur wachten kwamen pap en mam thuis. Huilend in een groepsknuffel vertelde pap dat hij nog behandelbaar was en de komende maanden gericht zouden zijn op genezing. Dit hield voor hem in: 5 chemo’s, 23 bestralingen en een ingrijpende operatie, waarbij bijna de gehele slokdarm wordt verwijderd. 

Een ontzettend spannende periode vonden wij als gezin. Pap dacht hier anders over. ‘Dit gaan we gewoon doen, en als ik hierdoor dingen niet meer kan, vind ik toch gewoon nieuwe hobby’s.’  Pap was duidelijk wat hij wilde tijdens zijn behandelingen. Dit was niet anders dan wat voor pap normaal was: zo fit mogelijk blijven, op gewicht blijven, gezond eten en leuke dingen met het gezin doen. Dat is hem gelukt. Hij heeft zelfs nog een aantal weken hardgelopen tijdens zijn behandeling. Na alle chemo’s en bestralingen verraste hij de artsen en ons. De fysieke testen na de chemo’s en bestralingen waren nog beter dan ervoor. Ondanks dat pap tijdens de behandelperiode en een aantal weken erna geen honger had, elke dag misselijk was en pijn had was zijn gewicht op peil gebleven. Wij hebben in het hele traject weinig anders aan hem gemerkt. Hij had minder energie, maar dit weerhield hem niet om met ons een rondje te wandelen, een film te kijken, muziek te draaien, te fotograferen of een klein uitje te maken.

Op 14 mei 2024 was de ingrijpende operatie. We kregen te horen dat de operatie geslaagd was. Enkele dagen later op 17 mei werd mijn moeder gebeld. Dit keer met slecht nieuws. Pap was met hoge spoed opgenomen op de IC. Dit door een uitzonderlijk, ernstige complicatie ontstaan na de operatie aan zijn longen. Nu was het hopen dat zijn longen konden herstellen. Na 43 dagen op de IC werd ons verteld dat pap nooit meer beter zou gaan worden. Voor ons was het duidelijk, we moesten hem loslaten. We hebben met het gezin bij hem gezeten toen ze de behandeling stop hebben gezet. Mam las een verhaal voor die pap en mam vroeger aan elkaar voorlazen. Tijdens dit verhaal blies pap zijn laatste adem uit. Pap overleed op 28 juni 2024 op 52-jarige leeftijd.

Samen met Martijn ga ik de Alpe d'HuZes beklimmen. Ons doel is om de berg minimaal 4 keer te beklimmen met als ultiem doel de berg 6 keer te beklimmen. Dit voor iedereen die met deze verschrikkelijke ziekte te maken heeft gehad of er nog steeds mee te maken heeft. 

Wat ben ik ontzettend trots op jou. De manier hoe jij hebt gevochten en maar door bent blijven gaan. Pap ik hou van je.

Liefs,

Siebe