Perspectief voor iedereen die met kanker te maken heeft of krijgt. Daarvoor beklim ik de Alpe d’HuZes. Voor patiënten, maar ook voor hun naasten die dag en nacht naast hen staan. 

Dit jaar kreeg mijn tweelingzusje Annemiek nieuwe hoop en perspectief. Daar ben ik intens dankbaar voor. In 2018 werd ze ongeneeslijk ziek. De prognose was slecht en ik was bang haar te verliezen. 

Dankzij nieuwe medicijnen kreeg ze tijd van leven. Ze hoopte met haar ‘wonderpillen’ oud te worden. Tot in de zomer van 2024 het verdrietige bericht kwam dat de kanker toenam. De angst om haar te verliezen was er opnieuw. 

Na intensieve behandelingen volgde in het voorjaar van 2026 een stamceltransplantatie. Als mantelzorger maakte ik dit van dichtbij mee. Het heeft diepe indruk gemaakt. Mijn tweelingzusje, zo kwetsbaar en tegelijkertijd zo dapper. Net als de andere patiënten op de afdeling hematologie. De liefdevolle zorg van artsen, verpleegkundigen en ondersteunend personeel. En de naasten die zich staande hielden. 

We hebben een intens jaar achter de rug. We zijn dankbaar voor waar Annemiek nu staat en kijken vol vertrouwen vooruit. We werden geboren als eeneiige tweeling. Nu leeft ze verder met de stamcellen van ons jongste zusje. Aan de buitenkant nog altijd hetzelfde, maar onder de motorkap voorgoed anders. Een wonder! Vol hoop kijken we uit naar ons vijftigste levensjaar. Wordt dat het jaar van de ommekeer? 

Ik weet hoe genadeloos kanker kan zijn. Hoe hoop kan vervliegen en plaatsmaakt voor intens verdriet en verlies. Ik denk aan mijn opa en oma, mijn vriendin Karianne, mijn ooms en tante, meerder collega’s. En aan André, de man van mijn vriendin Mariëlle, die zo plotseling ziek werd en veel te snel overleed. 

Voor hen, voor Annemiek en voor iedereen die met kanker te maken krijgt, beklim ik de Alpe d’HuZes. Omdat onderzoek nieuwe mogelijkheden biedt. Omdat hoop zo belangrijk is. En omdat ik iedereen perspectief gun. 

Steun je mij?