Tien jaar geleden deed ik voor het eerst mee aan Alpe d'Huzes. Toen met als aanleiding dat Elisans moeder twee jaar eerder was overleden. Het was een onvergetelijke ervaring; bij Alpe d'Huzes schuilt achter iedere bocht een immens verdriet, en weer een bocht verder een groot feest. Iedereen doet mee voor een ander en groter doel; het brengt het mooiste in mensen naar boven. Voor mij heel betekenisvol om hier toen samen met Elisan bij te zijn. Ik fietste, Elisan was de beste supporter en soigneur die ik me kon wensen. We zeiden direct: we hopen niet dat we er een reden voor gaan krijgen, maar we komen ooit een keer terug. Nu is het tien jaar later en gaat Elisan ook fietsend de berg op. 

Elisans moeder gaat uiteraard in mijn gedachten weer mee de berg op, maar sinds 10 jaar geleden zijn er helaas veel redenen bij gekomen om weer te gaan; een collega, tantes, dierbaren van dierbaren die vergeefs vochten of nog vechten tegen kanker. 

Het afgelopen jaar leven we heel erg mee met een collega en haar dochtertje die neuroblastoom heeft; een zeer zeldzame vorm van kanker die vooral voorkomt bij kindjes van 0 tot 2 jaar; al ruim een jaar volgt zij, op zo'n jonge leeftijd, een ontzettend intensief behandeltraject. 

Ik doe mee aan Alpe d'Huzes omdat ik iets wil doen voor al die mensen, jong en oud, die zelf of via hun naasten worden getroffen door kanker. Er moet een tijd komen dat kanker gewoon een geneeslijke ziekte is. Door te doneren draag je eraan bij dat die tijd eerder vroeg komt, dan laat, en zorgen we samen voor een wereld waarin je niet meer doodgaat aan kanker; wil jij mij steunen?