Waarom ik meedoe aan Alpe d'HuZes

Waarom ik meedoe aan Alpe d’HuZes

Soms komt kanker zo dichtbij dat het je kijk op het leven voorgoed verandert. Voor mij kreeg die ziekte een heel persoonlijk gezicht door het verlies van mijn schoonzus Angelique.

Haar overlijden heeft een enorme leegte achtergelaten bij haar familie. De pijn van haar gemis is iedere dag voelbaar en gaat niet zomaar weg. Ook William draagt het verlies van zijn zus iedere dag met zich mee. Hij zal zijn eigen verhaal en zijn herinneringen aan Angelique delen op zijn persoonlijke actiepagina.

Door haar overlijden zijn William en ik ons nog meer gaan realiseren hoe kostbaar het leven is. Hoe bijzonder het is dat we samen gezond zijn en iedere dag samen mogen beleven. Het heeft ons geleerd om bewuster stil te staan bij de mooie momenten en om van iedere dag iets moois te maken. Niet omdat iedere dag vanzelfsprekend mooi is, maar juist omdat we weten hoe kwetsbaar en waardevol het leven kan zijn.

Ons team heet ‘Team Angel’. Angel is afgeleid van Angelique, maar voor mij vormt deze naam ook de verbinding naar de andere engelen voor wie ik loop: Melissa en Joke.

Binnen onze dansgroep Los Zand zijn we deze twee lieverds verloren aan deze verschrikkelijke ziekte. Met Melissa en Joke heb ik zoveel mooie momenten mogen beleven. Samen dansen, oefenen, optreden, lachen en vooral heel veel plezier maken. Gelukkig zijn er prachtige foto's en films van onze theatervoorstellingen en ook de trainingen die een mooi beeld schetsen van het plezier wat we met elkaar hebben gehad. Dit zijn hele waardevolle blijvende herinneringen aan een tijd waarin we samen genoten van het dansen en van elkaar. Het gemis van Melissa en Joke is groot. Als ik aan hen denk, wil ik het plezier, de mooie herinneringen en de energie die zij ons hebben gegeven meenemen. Zij zijn, net als Angelique, mijn engelen voor wie ik de berg op ga.

Daarom loop ik Alpe d’HuZes.

Voor Angelique, voor Melissa en voor Joke. Voor hun families en voor iedereen die iemand moet missen door kanker. En voor iedereen die nu nog midden in de strijd zit.

Ik loop ook vanuit diepe dankbaarheid. Dankbaar dat William, Levi (onze zoon) en ik samen gezond zijn en het leven met elkaar mogen beleven. Dat we samen kunnen lachen, genieten, plannen maken en nieuwe herinneringen kunnen creëren. 

Elke stap omhoog draag ik op aan mijn engelen. Aan hun herinnering, aan de liefde die blijft en aan de hoop dat er een toekomst komt waarin steeds minder mensen hun geliefden aan kanker hoeven te verliezen.

***

Sometimes cancer comes so close that it changes the way you look at life forever. For me, this disease became deeply personal through the loss of my sister-in-law, Angelique.

Her passing has left an enormous emptiness in the lives of her family. The pain of missing her is felt every single day and does not simply go away. William carries the loss of his sister with him every day too. He will share his own story and memories of Angelique on his personal fundraising page.

Losing her has made William and me realise even more how precious life is. How special it is that we are both healthy and get to share each day together. It has taught us to appreciate the beautiful moments more consciously and to make the most of every day. Not because every day is automatically wonderful, but precisely because we know how fragile and valuable life can be.

Our team is called ‘Team Angel’. The name Angel is derived from Angelique, but to me it also represents the connection to the other angels I am walking for: Melissa and Joke.

We lost these two wonderful women to this terrible disease. They were part of our dance group, Los Zand. I shared so many beautiful moments with Melissa and Joke. Dancing together, rehearsing, performing, laughing and, above all, having so much fun. Fortunately, we have wonderful photographs and videos of our theatre performances and rehearsals, which beautifully capture the joy we shared.

These are precious and lasting memories of a time when we enjoyed dancing and being together. I miss Melissa and Joke dearly. When I think of them, I want to carry forward the joy, beautiful memories and energy they brought into our lives. Just like Angelique, they are my angels, and I will carry them with me as I climb the mountain.

That is why I am taking part in Alpe d’HuZes.

For Angelique, for Melissa and for Joke. For their families and for everyone who has lost someone to cancer. And for everyone who is still fighting this battle today.

I am also walking with deep gratitude. Grateful that William, Levi (our son) and I are healthy and get to share our lives together. That we can laugh, enjoy life, make plans and create new memories.

With every step up the mountain, I carry my angels with me. Their memories, the love that remains and the hope for a future in which fewer and fewer people have to lose their loved ones to cancer.