Kanker raakt ons allemaal.

Bijna iedereen kent wel iemand die met deze ziekte te maken heeft gehad. Een ouder, partner, kind, vriend, collega of buur. Iemand die heeft gevochten en gelukkig herstelde. Maar ook iemand die de ziekte niet heeft mogen overleven.

Ook in mijn leven heeft kanker diepe sporen nagelaten. Mijn vader overleed op 90-jarige leeftijd. Hoewel er nooit volledige duidelijkheid is gekomen over de exacte oorzaak, denken wij als kinderen dat kanker uiteindelijk een grote rol heeft gespeeld.

Jaren eerder verloor ik een van mijn beste vrienden. Hij was pas 49 jaar oud. Veel te jong. Net als de vader van één van onze teamleden.

Ook mijn schoonouders werden getroffen door kanker. Mijn schoonvader overleed op 60-jarige leeftijd, in een tijd waarin kanker voor veel mensen nog bijna gelijk stond aan een ongeneeslijke ziekte. Mijn schoonmoeder werd 72 jaar, maar overleed uiteindelijk aan de zware gevolgen en bijwerkingen van de chemobehandelingen die zij had moeten ondergaan. 

Daarnaast zie ik de gevolgen van kanker nog steeds dichtbij. Op mijn werk kregen verschillende collega's te maken met borstkanker, net als mijn schoonzus. Ook haar dochter, mijn nichtje, kreeg op 30-jarige leeftijd de diagnose melanoom. Dat laat zien dat kanker geen onderscheid maakt tussen jong of oud.

Gelukkig zijn mijn collega's, mijn schoonzus en mijn nichtje er weer bovenop gekomen. Dat stemt hoopvol en laat zien dat onderzoeken en behandelingen steeds betere resultaten opleveren. Maar ondanks alle vooruitgang blijft kanker een ingrijpende ziekte. Niet alleen voor degene die ziek is, maar ook voor familie, vrienden, collega's en iedereen die dichtbij staat. De onzekerheid, angst en machteloosheid raken velen.

Tijdens de editie van Alpe d'HuZes in 2025 zat ik thuis voor de televisie. De verhalen van deelnemers, patiënten en nabestaanden raakten me enorm. Het verdriet, maar vooral ook de kracht, saamhorigheid en veerkracht maakten diepe indruk. Toen wist ik eigenlijk al dat ik daar ooit weer deel van wilde uitmaken.

Volgend jaar word ik 65 jaar. Een prachtige mijlpaal en voor mij een bijzonder moment om opnieuw iets te doen voor een doel dat mij persoonlijk raakt. Fietsen is altijd een grote passie geweest en de beklimming van de Alpe d'Huez blijft een geweldige uitdaging. Hier komen sport, emotie, herinneringen en hoop samen.

Natuurlijk beleef ik deze uitdaging anders dan toen ik op mijn vijftigste deelnam. De jaren brengen andere ervaringen, andere inzichten en een groter besef van wat ziekte, verlies en gezondheid werkelijk betekenen. Juist daardoor voelt deze deelname persoonlijker dan ooit.

Ik stap op de fiets voor mijn vader, voor mijn vriend, voor mijn schoonouders, voor collega's, voor mijn schoonzus, voor mijn nichtje en voor alle anderen die met kanker te maken hebben gehad.

Maar bovenal stap ik op de fiets voor de toekomst.

Voor meer onderzoek. Voor betere behandelmethoden. Voor minder verdriet. Voor meer overlevingskansen. En voor een wereld waarin kanker steeds beter te behandelen is en uiteindelijk niemand meer een dierbare hoeft te verliezen aan deze ziekte.

Samen gaan we de berg op. Samen strijden we voor hoop.

Opgeven is geen optie.

Draag ons, steun mij en ons team en help mee het verschil te maken.