Alpe d’HuZes 2027 – Deze keer fiets ik ook voor mezelf. ❤️

Sommige bergen beklim je met je benen. Andere met je hart. En soms met allebei.

In 2027 sta ik voor de vierde keer aan de start van Alpe d’HuZes. Eerder beklom ik ook de Stelvio voor KiKa en de Mont Ventoux voor ALS. Stuk voor stuk bijzondere ervaringen, maar Alpe d’HuZes heeft voor mij een betekenis gekregen die ik vijf jaar geleden nooit had kunnen bedenken.

Ik weet nog goed hoe ik voor het eerst aan de start stond. Ik had werkelijk geen idee wat mij te wachten stond. Natuurlijk wist ik dat het fysiek zwaar zou worden. Dat ik mezelf tegen zou komen. Dat mijn benen pijn zouden doen.

Maar wat ik niet wist, was dat het vooral emotioneel een martelgang zou worden.

Niet vanwege de berg. Niet vanwege de kilometers of de hoogtemeters. Maar vanwege al het verdriet, de liefde en de verhalen die ik onderweg tegenkwam.

Ik herinner me een jong meisje dat in haar trouwjurk de berg op liep. Niet omdat ze ging trouwen (dat was al gebeurd), maar omdat ze zo dicht mogelijk bij de hemel wilde zijn. Zodat haar overleden moeder haar toch nog in haar trouwjurk kon zien. De moeder was vlak voor haar trouwen te komen overlijden.

Ik herinner me een vader die met zijn twee kinderen hand in hand naar boven liep. Op hun rug een rugzak met daarop de foto van hun overleden vrouw en moeder. Met z’n drieën, maar eigenlijk met z’n vieren.

En ik herinner me een oma met haar kleinkind. In het pikkedonker ‘‘s ochtends heel vroeg, bij de brandende kaarsjes bij de kerk in bocht 7. Een beeld dat ik nooit meer zal vergeten.

Het waren momenten waarop ik nauwelijks nog kon trappen. Niet omdat mijn benen niet meer wilden, maar omdat mijn emoties het overnamen.

En toch was het juist die dag dat ik begreep waarom ik daar was.

Omdat Alpe d’HuZes zoveel meer is dan een berg beklimmen.

Het is verdriet en hoop. Het is liefde en gemis. Het is saamhorigheid. Het is duizenden mensen die allemaal hun eigen verhaal meedragen, maar samen hetzelfde doel nastreven.

Twee jaar geleden kreeg die berg voor mij opnieuw een heel bijzondere betekenis. We hadden kort daarvoor een hele goede vriendin verloren aan die verschrikkelijke ziekte. Haar verlies maakte iedere bocht, iedere meter en iedere herinnering nog intenser.

En nu, in 2027, ga ik opnieuw.

Maar deze keer is het anders.

Deze keer fiets ik voor het eerst ook een beetje voor mezelf.

Want ook ik heb inmiddels te maken gekregen met het woord waarvan je altijd hoopt dat het jou bespaard blijft. Gelukkig (voor nu) goedaardig. En daar ben ik ontzettend dankbaar voor.

Maar hoe goed de uitkomst ook is, het doet iets met je. Het woord, de onzekerheid, het besef dat gezondheid helemaal niet zo vanzelfsprekend is als we soms denken.

Dat stempel draag ik met me mee.

En misschien begrijp ik daardoor nog beter dan ooit waarom we dit doen.

Waarom we onszelf vrijwillig pijnigen op die berg. Waarom we blijven trappen als onze benen eigenlijk niet meer willen. Waarom we soms met tranen in onze ogen toch weer die volgende bocht nemen.

Omdat we iets willen betekenen. Voor mensen die vechten. Voor mensen die hopen. Voor mensen die we moeten missen. En voor iedereen die nog een kans verdient.

En gelukkig doe ik het niet alleen.

Samen met bijna 5.000 andere deelnemers. Met hele goede vrienden. Maar dit jaar ook met de mensen die mij het allerliefst zijn.

Daniëlle en Isabella gaan lopend de berg op. Gianni gaat de uitdaging hardlopend aan. En ik? Ik stap weer op mijn fiets.

Allemaal op onze eigen manier. Allemaal met onze eigen gedachten. Maar met hetzelfde doel.

Geld ophalen voor kankeronderzoek. Omdat onderzoek levens kan redden. Omdat er nog zoveel te winnen valt. En omdat we niet willen accepteren dat deze ziekte zoveel levens en zoveel mooie momenten afpakt.

Daarom wil ik jou iets vragen.

Wil jij met mij meedoen?

Misschien door zelf deel te nemen. Misschien door ons aan te moedigen. Maar hopelijk ook door een donatie te doen.

En weet je? Het bedrag maakt mij werkelijk niets uit.

Of je nu € 5, € 10, € 25 of meer kunt missen. Klein bestaat voor mij niet.

Want achter iedere donatie zit iemand die geeft om een ander. Iemand die even stilstaat bij wat deze ziekte met mensen doet. Iemand die met zijn of haar hart iets wil bijdragen.

En dat is precies waar Alpe d’HuZes voor mij om draait.

Vijf jaar geleden ging ik die berg op zonder te weten wat mij te wachten stond.

In 2027 ga ik die berg op met herinneringen die ik voor altijd bij me zal dragen. Met verdriet om wie we verloren hebben. Met dankbaarheid voor wat ik zelf heb mogen ervaren. En vooral met hoop voor de toekomst.

Ik kan die berg niet in mijn eentje verzetten. Maar samen kunnen we wel degelijk een verschil maken.

Dus help je mee?

Niet voor mij alleen. Maar voor iedereen die vandaag vecht, voor iedereen die morgen hoop nodig heeft en voor iedereen die we voor altijd in ons hart meedragen.

Opgeven is geen optie. ❤️

Dank je wel. Uit de grond van mijn hart.