AMOUNT RAISED

€3636.00

Goed, nog een keer dan!

Goed, nog een keer dan. Volgend jaar doe ik weer mee aan Alpe d’HuZes. Omdat mijn broertje dat heeft gevraagd. Hij heeft veel verdriet om het overlijden van zijn beste vriend Mikal in 2023. Niet aan kanker. Maar toch. Veel te jong. Ik heb iedere dag verdriet om het overlijden van Mattis op 26 april 2024.

Mijn zoon. Fietser. Een aantal keer deelnemer aan de Alpe. Hoe vaak ben ik niet met hem naar boven gereden? Tientallen keren. Nou ja, hij een groot aantal bochten voor mij uiteraard. Door mee te doen houden we dierbare herinneringen levend. Aan Mattis. Aan Mikal. En door mee te doen steunen we het o zo belangrijke onderzoek naar kanker. Want wat zou het mooi zijn als we die ongelooflijke k-ziekte ooit eens uit de wereld kunnen bannen. Of er in ieder geval in slagen om van steeds meer vormen van kanker een chronische, behandelbare ziekte te maken.

Ik doe ook mee omdat ik na de editie van 2027 stop als vrijwilliger van Alpe d’HuZes, als voorzitter van de Raad van Toezicht. Mijn termijn zit erop. In zo’n laatste vrijwilligersjaar kun je eigenlijk niet vanaf de zijkant toekijken. En trainen, fietsen, doe ik toch wel.

Half oktober sloot ik met mijn goede (fiets)vriend Oege Onze Giro af. Vijfduizend kilometer langs de grenzen van Italië. Vijftigduizend hoogtemeters, verdeeld over 59 etappes in vier jaar. Een belevenis. Niet alleen door te fietsen. Ook door te vertragen, verdriet te verwerken, met elkaar te mijmeren over ouder worden. Want 71 inmiddels. Over onvoorwaardelijke vriendschap. Over wat kinderen en kleinkinderen (inmiddels) voor ouders betekenen.

Het adagium voor Onze Giro was simpel: gewoon door blijven trappen. Dan kom je er vanzelf. Niet alleen op de fiets. Ook in het leven. Als het tegenzit, als het heel erg tegenzit.

Dat doen we straks ook op de berg. 21 bochten, in het jaar dat Alpe d’HuZes 21 jaar bestaat.

Voor Mattis. Voor Mikal. Voor een aantal kennissen die nu vechten tegen die ellendeling. En voor iedereen die hoopt dat kanker ooit niet meer het laatste woord heeft.

Ik hoop dat jullie (via mij) het onderzoek naar kanker nog een keer willen steunen.

Dan beloof ik dat ik straks gewoon blijf doortrappen.