Tot bij de finish, papa. ❤️

Vorig jaar liep ik de Alpe d’Huez samen met mijn lieve vriend Brend. Wat was dat een bijzondere ervaring! Een dag vol emoties, tranen, maar vooral ook heel veel mooie momenten. Het gevoel dat je samen die berg op loopt, met allemaal mensen die hun eigen verhaal en reden hebben om mee te doen, is eigenlijk niet in woorden te beschrijven. Het was zwaar, emotioneel, maar tegelijkertijd ook fantastisch om dit samen te mogen doen.

Dit jaar wordt het opnieuw een bijzondere editie. Deze keer neem ik mijn moeder, zus en schoonzus op sleeptouw! Samen gaan we die berg trotseren, lachen, waarschijnlijk ook een paar traantjes laten, maar bovenal weer ontzettend mooie herinneringen maken. Helaas kan Brend dit jaar niet meelopen, iets met een beperkt aantal vakantiedagen… 😉 Maar wie weet lukt het hem toch nog om een dagje vrij te krijgen en staat hij ons op de grote dag bij de finish op te wachten!

Maar waarom loop ik eigenlijk mee?

Op 9 november 2025 verloor ik mijn lieve vader aan blaaskanker. Een ziekte die ons leven volledig op zijn kop heeft gezet.

Na meerdere operaties, chemotherapieën en bestralingen leek er eindelijk een lichtpuntje te zijn. We kregen goed nieuws en dachten voorzichtig weer vooruit te kunnen kijken. Maar slechts een maand later werd die hoop ons alweer afgenomen. De kanker bleek uitgezaaid te zijn. Niet veel later moesten we afscheid nemen van mijn vader.

En nu, terwijl ik deze tekst schrijf, is het alweer bijna een jaar geleden. Een jaar waarin ontzettend veel is gebeurd. Een jaar vol eerste keren zonder jou. Mooie momenten waarop je er eigenlijk gewoon bij had moeten zijn. Momenten waarop ik je iets wilde vertellen, je even wilde bellen of gewoon je stem wilde horen.

En misschien is dat nog wel het moeilijkste. Dat gevoel dat je ieder moment weer terug kunt komen. Dat je straks gewoon weer binnenloopt, alsof er niets is gebeurd. Terwijl je ergens heel goed weet dat dat nooit meer zal gebeuren. Dat besef blijft onwerkelijk en het gemis wordt er niet minder om.

Juist daarom loop ik Alpe d’HuZes. Voor jou, papa. Maar ook voor iedereen die op dit moment tegen deze verschrikkelijke ziekte vecht, voor iedereen die iemand moet missen en voor de hoop dat er ooit een wereld komt waarin kanker niet meer zoveel levens kapotmaakt.

Dit jaar wordt extra bijzonder. Samen met mama, mijn zus en schoonzus gaan we die berg op. Vier vrouwen, ieder met hun eigen verdriet, maar allemaal met dezelfde bijzondere man in ons hart. Ik weet zeker dat je ontzettend trots op ons zou zijn.

Vorig jaar liep je in gedachten met Brend en mij mee de berg op. Bij iedere stap was je erbij. En toen we de finish bereikten, voelde het alsof je daar op ons stond te wachten.

Dit jaar doen we het weer, papa. Alleen deze keer met nog meer mensen die ontzettend veel van je houden. We nemen je mee in iedere stap, iedere traan, iedere lach en iedere herinnering.

Dus papa, net als vorig jaar weet ik dat je met ons meeloopt. En ook al kan ik je niet meer zien, ik weet dat je er bent.

Tot bij de finish, papa. ❤️

Voor jou. Voor ons. Voor iedereen die vecht, heeft gevochten of iemand moet missen.

💛 Wil jij mij steunen? Met jouw donatie draag je bij aan kankeronderzoek. Iedere bijdrage, groot of klein, betekent ontzettend veel. Samen komen we steeds een stapje dichter bij een wereld waarin niemand zijn vader, moeder, partner, kind of andere dierbare hoeft te verliezen aan kanker.