Waarom ik meedoe aan Alpe d'HuZes

Het was juni 2011 toen ik voor het eerst beelden van Alpe d’HuZes op tv zag. Mijn eerste gedachte was: dit wil ik ook!

Mijn lieve papa enthousiast gemaakt, want samen zouden wij in 2012 de berg op gaan — om zijn vijf jaar kankervrij zijn op een sportieve manier te vieren. Helaas liep het anders. Papa was niet fit genoeg om de berg op te gaan en kreeg in april 2012 een hartoperatie. Gelukkig was hij fit genoeg om mij, samen met familie en vrienden, bij de finish op te wachten. Vanaf dat moment zat Alpe d’HuZes voor altijd in mijn hart.

In de afgelopen vijftien jaar is er veel gebeurd. Ik heb veel lieve en bijzondere mensen verloren aan kanker — mensen die ook betrokken waren bij Alpe d’HuZes. Allen konden zij de strijd niet winnen. In het bijzonder mis ik nog elke dag mijn allerliefste vader.

Voor onze vriendin Chantal werd team Sophia opgericht, met een knipoog naar Sophia Loren vanwege haar glamoureuze uitstraling. Ons doel was samen de berg op te gaan in 2018. Helaas mocht zij dat niet meer meemaken; in januari 2018 overleed ze aan de gevolgen van borstkanker.

Gelukkig zijn er ook veel mensen om mij heen — collega’s, vrienden en familieleden — die de wind wél mee hadden. Die weer gezond zijn en nu nog meer van het leven genieten.

Ook ik had de wind mee toen in 2018 bij mij borstkanker werd geconstateerd. Dat is een van de redenen waarom ik opnieuw meedoe aan Alpe d’HuZes: omdat ik iedereen het geluk gun dat ik heb gehad.

Ik neem al die lieve en bijzondere mensen in gedachten met me mee omhoog — zij die er niet meer zijn, en zij die, net als ik, het geluk hadden om verder te mogen leven.

Samen met mijn teammaatjes ga ik de strijd weer aan, met maar één doel: dat niemand meer hoeft te sterven aan kanker.

Lieve groetjes,
Cindy