Mijn inspiratie

Mijn tante Liek is mijn inspiratiebron. Ik zeg bewust is, want hoewel ze twee jaar geleden overleed na een oneerlijke strijd met de ziekte kanker, blijft haar manier van leven voor mij een inspiratie. En daarom blijft Liek is in plaats van was.

Haar leven was nooit makkelijk. Ze werd geboren met een aandoening, ze werd nooit groter dan 1 meter 26. Voor mij is ze altijd mijn tante Liek. Maar ik weet nog goed dat anderen naar haar keken alsof ze anders was. In de Efteling werd ze wel heel vaak nagewezen. Vanaf dat moment drong pas echt bij mij door dat ze voor anderen dus anders was. Liek liet zich daardoor niet uit het veld slaan. Zij was altijd positief, ze deed zoveel mogelijk dingen die, door anderen omschreven als ‘normale’, mensen ook zouden doen. 

Ze zag er anders uit dan anderen, maar ze was niet anders. Zij liet me al op jonge leeftijd zien dat je nooit moet opgeven. Zoek gewoon een andere weg, dan kom je er ook wel. Een motto dat naadloos aansluit bij de Alpe d’Huzes.

Dit jaar ga ik fietsen voor het KWF. Ik weet nog niet hoe vaak, maar ik ga er voor, totdat ik niet meer kan. En als ik niet meer kan, dan zoek ik een andere weg om er toch te komen. Ik fiets voor Liek. Zij is er als persoon niet meer bij, maar wel als inspiratiebron. En ik fiets voor vrienden, familie, kennissen die zelf met de ziekte dealen. Of die mensen in hun naaste omgeving zien strijden of hebben zien lijden in deze oneerlijke strijd. Elke euro extra maakt de kans op nieuwe medicatie en daarmee een vergrote overlingskans meer mogelijk. Elke bijdrage telt.

Al die vrienden, familie en kennissen hebben ook een naam. Maar die wil ik bewust achterwege laten. Want ik zie ze niet als patiënt of iemand met die verschrikkelijke ziekte. Maar als m’n vrienden, familie en kennissen, daar gaat sowieso geen ziekte van winnen.