Waarom ik meedoe aan Alpe d'HuZes. 'Dit is mijn weg omhoog, met alles wat ik liefheb en moet missen'

Kanker heeft mijn leven op verschillende momenten geraakt. Soms van dichtbij, soms genadeloos dichtbij. Het liet littekens achter zowel zichtbaar als onzichtbaar en confronteerde me met angst, machteloosheid en verlies. Met wachten op uitslagen. Met sterk willen zijn terwijl alles in je schreeuwt.

Kanker leert je iets wat je nooit vraagt om te leren:
hoe dun de scheidslijn is tussen vandaag en morgen.
Hoe je doorgaat terwijl je bang bent.
Hoe liefde en angst tegelijk kunnen bestaan.

Kanker kwam mijn leven binnen zonder aankloppen. Het nam mee, het schudde los, het liet sporen achter.
Het nam mijn vader; te vroeg, te stil, te definitief.
Zijn verlies draag ik nog steeds in mij, als een zachte plek die soms weer pijn doet. Ik miste hem toen, maar ook daarna, toen er geen ruimte was om echt te rouwen.

Ook Rudi werd geconfronteerd met een melanoom. Een moment waarop je leven stilstaat, terwijl de tijd doorgaat. De angst, de onzekerheid, het wachten op uitslagen… Het voelde alsof elke minuut zwaarder werd dan de vorige. Zijn litteken is nog dagelijks zichtbaar op zijn been. Mijn littekens zitten in herinneringen, in zorgen, in nachten waarin ik wakker lag en luisterde of hij nog rustig ademde. Opgelucht ademhalen als een uitslag goed is, samen huilen bij een tegenslag.

We verloren een neef. Onze schoonzoon verloor zijn vader. En telkens kwam die vraag terug:

hoeveel kan een mens dragen?

In 2025 stond ik voor het eerst op de Alpe d’Huez.

Niet als deelnemer, maar als toeschouwer. Als dochter, vrouw, moeder. De stilte boven op de berg was dieper dan woorden. Tussen duizenden mensen vond ik míjn stilte terug. Mijn ruimte, mijn rouw, mijn herinneringen, mijn liefde, mijn kracht.

Daar, waar de lucht dun is en de hemel dichtbij, wist ik: volgend jaar moet ik hier zelf omhoog. Niet alleen voor mezelf, maar voor iedereen die ik meedraag.

En dat is nu.

4 juni 2026 gaan wij als gezin de berg op.
Rudi, Esmee en Lotte op de fiets. Michael en ik te voet.
Vijf mensen. Eén hartslag. Eén verhaal. Eén strijd.

Ik loop voor mijn vader. Voor Rudi. Voor ons gezin.
Voor iedereen die vecht of heeft gevochten. Voor iedereen die iemand verloor. Voor iedereen die vandaag bang is en morgen weer hoopt. Voor iedereen die droomt van een toekomst waarin kanker geen einde meer hoeft te zijn.

Ik doe het met mijn voeten, maar vooral met mijn hart.

Elke stap wordt een stukje heling.

Elke bocht een fluistering van wie ik mis.
Elke meter een keuze om door te gaan.
Niet omdat ik moet, maar omdat ik eindelijk mag.

Ik loop omdat opgeven nooit een optie was.

Niet voor hen.
Niet voor mij.
Niet voor alles wat in mij leeft.

Wil je mij steunen?
Dan steun je niet alleen mijn voeten die omhoog gaan. Je steunt onderzoek, hoop en leven.
Je steunt iedereen die vecht, en iedereen die iemand moet missen.

Elke bijdrage is een lichtje op de berg.
Elke euro brengt ons hoger.
Elke stap brengt ons dichter bij een wereld zonder kanker.

Helpen is meedragen.
En meedragen is meehelpen helen.