Op het moment dat ik dit stukje schrijf, is het bijna exact een jaar geleden dat mijn lieve moeder, Roelie, is overleden (2 november 2025). Tot op de dag van vandaag voelt dit nog steeds onwerkelijk. Het is onwerkelijk dat zij niet meer als een rots in de branding in ons leven is. Het is onwerkelijk dat het leven verder gaat, maar zonder haar. Het is onwerkelijk dat ze niet meer die geweldige, lieve oma kan zijn voor onze kinderen. Het gemis wordt met de dag erger en dit zit ‘m in grote en in kleine dingen. Even een appje sturen om haar mening ergens over te horen of even bellen over iets wat we hebben mee gemaakt. Het is ontzettend zwaar om zonder haar verder te moeten, maar positief als zij was, proberen wij dat ook te zijn. We maken er het beste van en ik draag haar altijd met me mee.

Ze is twee jaar ziek geweest en ondanks alle ellende van de behandelingen was ze zo dapper en wilde ze graag dat de dingen ‘gewoon’ door gingen. Ik ben zo trots op haar en op de manier waarop ze met haar ziekte om ging; strijdbaar, positief, nuchter. En dit zijn de dingen die ik ook meeneem in de klim op de Alpe d’HuZes. We zijn strijdbaar om deze fysieke uitdaging aan te gaan. En ook strijdbaar om een mooi bedrag op te halen zodat er meer onderzoek gedaan kan worden naar kanker. Want helaas zijn er zoveel mensen die met deze nare ziekte te maken krijgen. En ook voor al die mensen beklimmen wij de berg en hopen we op mooie donaties. Alvast heel erg bedankt!