Waarom ik meedoe

‘A cancer diagnosis means little if a patient cannot access the treatment that they need.’

Deze quote kwam afgelopen week voorbij op een van de kanalen van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO). De zin bleef bij me hangen. Want hoewel we steeds meer weten over kanker, betekent dat niet automatisch dat iedereen toegang heeft tot de behandeling die nodig is.

In aanloop naar Alpe d’HuZes heb ik veel nagedacht over waarom ik mij hiervoor wil inzetten. Is het omdat kanker ook mensen in mijn nabije omgeving heeft geraakt? Omdat de ziekte geen leeftijd kent? Of omdat ik tijdens mijn studie European Public Health steeds meer ben gaan begrijpen hoeveel invloed onderzoek en gezondheidszorg hebben op het leven van mensen?

Waarschijnlijk is het een combinatie van die dingen. Wat mij vooral bezighoudt, is hoeveel we nog niet weten over kanker.

We spreken vaak over kanker alsof het één ziekte is, terwijl het een verzamelnaam is voor meer dan honderd verschillende soorten kanker. Voor sommige vormen zijn de behandelingen sterk verbeterd. Bij andere, waaronder bepaalde zeldzame kankersoorten, is er nog veel te ontdekken. Er zijn nog vragen waarop we geen antwoord hebben en behandelingen die verder ontwikkeld moeten worden.

Onderzoek helpt ons om kanker eerder op te sporen, bestaande behandelingen te verbeteren en nieuwe mogelijkheden te ontdekken. Dat gaat niet vanzelf. Soms duurt het jaren voordat een ontdekking leidt tot een behandeling waar patiënten daadwerkelijk iets aan hebben. Daarom zijn tijd, samenwerking en financiële middelen zo belangrijk.

En daar kan ik zelf iets aan bijdragen.

Ik kan de tijd niet stilzetten en niet bepalen wanneer de volgende grote ontdekking wordt gedaan. Wat ik wél kan doen, is helpen om onderzoek mogelijk te maken. Met Alpe d’HuZes wil ik bijdragen aan een toekomst waarin we meer weten, meer kunnen behandelen en meer mensen kunnen helpen.

Dat doe ik voor de mensen die mij persoonlijk raken, maar ook voor iedereen die ik niet ken. Voor degenen die nu met kanker leven, voor mensen die wachten op antwoorden en voor toekomstige patiënten die hopelijk kunnen profiteren van de kennis die we vandaag opbouwen.

Want uiteindelijk gaat onderzoek niet alleen over cellen, cijfers of nieuwe behandelmethoden. Het gaat om de mensen achter de diagnose en om wat nieuwe kennis voor hen kan betekenen.

We kunnen de tijd niet stilzetten, maar we kunnen ons wel inzetten voor een betere toekomst. En dat is voor mij reden genoeg om de berg op te gaan.