Dichtbij

Als je mij 15 jaar geleden had gezegd dat ik dit jaar voor de vierde keer mee zou doen aan Alpe d’Huzes had ik je voor gek verklaard. Ik was bezig met voetballen en had nog nooit op een racefiets gezeten, laat staan een berg beklommen op een fiets. Ja, de Weteringbrug op mijn omafiets, dat was voor mij al een berg.

Hoe anders is het nu. 11 December 2011 overleed ons zoontje Quin, direct na de geboorte. (Niet aan kanker of iets gerelateerd aan kanker overigens) Als je het pieken en dalen hebt, een dieper dal bestaat niet. Je kind verliezen is het ergste wat er is. Het heeft nog steeds invloed op ons, en mijn, dagelijkse leven. Het heeft impact gehad op vele persoonlijke beslissingen sindsdien. Het heeft me gebracht waar ik nu ben.

In diezelfde periode in 2011 overleed de vader van een van mijn beste vrienden, Stefan Kuiper, aan kanker. Stefan kwam met een wild idee, laten we meedoen aan Alpe d’Huzes…

Op een racefiets de mythische Alpe beklimmen, misschien zelfs meerdere keren. Een berg die ik alleen kende van de televisie, van de Tour de France. 

Wat een reis was die eerste deelname. Met uiteindelijk een mooie groep zijn we naar Frankrijk gereisd. Met vrienden, en mensen die ik niet eens goed kende, hadden we een hele bijzondere week. Uiteindelijk toen 2 keer die berg op gefietst, een emotionele rollercoaster was het. 

Het heeft mij ook zeker geholpen in de rouwverwerking en een ervaring gegeven die ik nooit van mijn leven zal vergeten.

En in 2023 mocht ik het nog een keer doen, als onderdeel van het Bike Totaal team. Ik ben na de eerste deelname niet gestopt met fietsen en ben het zelfs leuk gaan vinden. Sterker nog, zo leuk zelfs dat ik 3 jaar van Zwolle naar Hengelo reed om te werken bij Leenders Fietsen. Over impact gesproken.

In 2024 kwam een deelname die het meest bijzonder was. Met het gezin, echtgenote Marlou, dochter Jara en zoontje Dex. Samen wandelden we de berg op. We starten met zon en eindigden in onweer en regen. Bijna onderkoeld bij het laatste stukje kabelbaan naar de finish, na 10km lopen. Met zijn vieren liepen we over de finish, wat was en ben ik trots op mijn gezin.

En dan het heden. Na 2024 had ik niet verwacht nog eens mee te doen. Het was wel goed zo. En dan kom je in Zwolle te werken bij Essence Collections, waar eigenaar Ton ook graag op de fiets zit. En die Alpe ook wel eens wil trotseren. Om sportieve, maar ook persoonlijke redenen. Lees zijn verhaal maar eens op www.sparkling-jewels.com. De partner van Ton, Sharon was ook gelijk enthousiast. En 5 andere collega’s willen de uitdaging ook aangaan. Team Sparkling is een feit!

Voor de vierde keer haal ik met een team geld op voor onderzoek naar kanker. En dat het nodig is, is de laatste weken, maanden en jaren gebleken.

Voor mijn eerste deelname was mijn schoonmoeder al getroffen door deze k*t ziekte. In de afgelopen jaren ook mijn schoonvader en mijn eigen moeder. Van dichtbij heb ik gezien wat het doet met mensen en de mensen dichtbij die mensen. De wereld wordt een tijdje klein en geluk zit dan echt in kleine dingen, hoe cliche ook. Gelukkig zijn ze alle drie nog bij ons, en we hopen nog jaren van ze te mogen genieten.

Dat is niet iedereen gegeven. Op het moment dat wij besloten mee te gaan doen kwam het nieuws dat de vader van collega Eline voor de tweede keer getroffen was. En helaas kon hij die strijd niet nog een keer winnen, nadat het hem een paar jaar geleden wel lukte. Wij dragen hem mee op onze rug in juni. 

Vorige maand overleed Chris, een oud trainer van me, op veel te jonge leeftijd. Ik sprak hem oktober voor het laatst op een feestje. Hij wilde geen medicijnen meer, bewust genieten van de laatste momenten die hem gegeven waren. Volgens mij heeft hij dat goed gedaan.

Verder volg ik vanaf de zijlijn de strijd van mijn kleurrijke buurvrouw Lia. Wat een taaie is dat. Bekend in het Zwolse. Ze heeft menig “Vuile Luier” uitgedeeld. Als je niet weet wat dat is google maar eens. Ze heeft de afgelopen jaren het ziekenhuis veel te vaak van binnen gezien. Maar altijd positief en klaar voor de strijd. “k blief oe nog wel effen lastig val’n” zou haar alter ego Jette van de Toilette kunnen zeggen. Ik wens iedereen de kracht en instelling van Lia toe.

Zo ook Marc, degene die het meest recent de diagnose kreeg. Sportieve vent, mijn leeftijd, de afgelopen jaren coach van het voetbalteam waar onze zoontjes samen voetballen. Hierdoor heb ik hem leren kennen als een toegewijd mens. Ik mocht het stokje overnemen en dat is/was niet makkelijk kan ik je zeggen. Hij gaat nu het gevecht aan en hopelijk mag hij oud worden zodat we het nog veel over de belangrijkste bijzaak ter wereld, voetbal, en het spel van onze zoontjes, mogen hebben.

Zo zie je dat onderzoek naar kanker nodig blijft. Op alle vlakken. De ontwikkelingen gaan snel. Veel mensen met kanker leven langer las ik laatst. Door het geld, het onderzoek en de tijd en energie die velen hierin steken. 

Op 4 juni lever ik weer een piepkleine bijdrage. En ik ben ongelofelijk trots dat te kunnen en mogen doen.