Eigenlijk had ik dit jaar helemaal geen zin om naar de Alpe te gaan. De voorbereiding richting 3 juni 2027 confronteert me steeds weer met die kloteziekte: kanker.

En daar ben ik wel klaar mee.

Door de intensieve behandeling van mijn vrouw en maatje Annemiek draaide het leven het afgelopen jaar al veel te vaak om kanker en ziek zijn. Ons leven veranderde al na haar diagnose in 2018. De eerste paniek en angst maakten langzaam plaats voor hoop. Het leven werd minder onbezorgd, maar we genoten ook veel bewuster.

Jarenlang deden de wonderpillen hun werk. Annemiek had een ziekte, maar was niet ziek. Hoop werd vertrouwen. Vertrouwen dat ze misschien gewoon oud kon worden met deze pillen. We durfden weer vooruit te kijken en samen te dromen over later.

Tot er in 2024 iets veranderde. De werking van de pillen nam af en de onzekerheid keerde terug. Een nieuwe fase brak aan: voor het eerst zou ze echt patiënt worden. In het voorjaar van 2026 kreeg ze een stamceltransplantatie. Annemiek zit nog midden in haar revalidatie. Alpe d'HuZes 2027 is voor haar een stip op de horizon.

Met Alpe d’HuZes als haar symbool van hoop groeit ook bij mij weer het vertrouwen. De durf om weer vooruit te kijken, verder dan de top van de berg en te dromen van een toekomst samen.

Daarom doe ik mee. Niet alleen voor mezelf of als steun voor Annemiek, maar ook omdat dit pad niet voor iedereen is weggelegd. Er zijn nog altijd mensen, zoals mijn vriend André, die dit geluk niet mochten hebben. Bij wie angst geen hoop en vertrouwen wordt, maar eindigt in een herinnering.

En daar ben ik wel klaar mee.

Daarom doe ik mee. Omdat ik geloof dat dit mijn bijdrage kan zijn aan een wereld waarin je niet meer doodgaat aan kanker.

Wil jij mij steunen?