Zo verliep het gesprek met mijn goede (fiets)vriend Jelle. Zijn vader is in december 2025 overleden aan de gevolgen van kanker. Hij wilde zich graag inzetten om geld in te zamelen voor deze ziekte, net als ik!

Buiten dat je je goede vriend niet alleen 6 keer de Alpe d’Huez op laat fietsen, haalde zijn situatie veel negatieve herinneringen bij mij naar boven die mij stimuleerden om mee te gaan.

Zo kwam ik begin januari 2015 ’s middags thuis van school en zaten mijn ouders samen op de bank. Ik voelde direct: dit is niet goed... Mijn ouders waren die dag naar het ziekenhuis geweest voor een controle. Mijn moeder had eerder borstkanker gehad maar was ‘schoon’ verklaard. Echter bleef zij vermoeid, waardoor zij, zoals ze zelf achteraf zei, al het onderbuikgevoel had dat er iets niet klopte. Helaas bleek dit onderbuikgevoel waar, en had mijn moeder uitzaaiingen in haar longen, lymfeklieren, botten en lever. Eén ding was zeker, genezen zat er voor haar niet meer in.

Dit sloeg bij mij in als een donderslag bij heldere hemel. Want door de vele controles met positieve uitslagen en mijn naïviteit op mijn achttiende had ik het totaal niet zien aankomen. Mijn moeder voelde dat het snel ging en begon direct met chemo. Niet veel later bleek dat zij hierdoor zo misselijk was en zoveel moest braken dat zij meer in het ziekenhuis was dan thuis. Een situatie die voor haar onhoudbaar was, waardoor ze zelfs al dacht aan euthanasie, maar ook voor ons vanaf de zijlijn erg veel pijn deed om dit te aanschouwen.

Met het moment dat zij een geraspte appel niet meer binnen kon houden, kwam het moment waarop ik tegen haar zei: “Waarom stop je niet met de chemo?” Achteraf een moedige en terechte vraag, al weet ik niet of ik iets dergelijks ooit nog een keer uit durf te spreken. Uiteindelijk kon mijn moeder haar laatste dagen naar omstandigheden nog goed doorkomen, tot het punt dat ze écht niet meer kon. Helaas nog niet het punt waarop wij als gezin er klaar voor waren.

Nadat wij iets meer tijd hadden gekregen om aan het idee te wennen, is er extra morfine toegediend waarna zij hoogstwaarschijnlijk in zou slapen. Dit gebeurde niet en uiteindelijk is mijn moeder op 4 april 2015 overleden na euthanasie.

Dit alles heeft logischerwijs een enorme impact op mij gehad, ondanks dat ik dat toen niet helemaal door had. Iedere keer als ik dan ook hoor dat iemand vecht tegen de ziekte, komen deze herinneringen boven. Ik heb gezien wat dit met mensen kan doen en hoe het voelt om vanaf de zijlijn toe te kijken. Helaas niet alleen bij mijn moeder, maar ook bij meerdere familieleden en mensen die mij dierbaar zijn en waren.

En dat is precies wat ik deze keer niet wil doen. Ik ga zoveel mogelijk geld proberen op te halen voor mensen die direct of indirect geconfronteerd worden met deze ziekte. Maar ook vooral trainen om zelf 6 keer die berg op te gaan en daarmee een strijd aan te gaan.

Draag jij ook een steentje bij?

Sponsoren kan op mijn pagina:

https://inschrijving.opgevenisgeenoptie.nl/fundraisers/CarsJoosten/alpe-dhuzes