Op 14 juni 2025 werd haar gezicht een herinnering. Op 4 juni 2026, op tien dagen na precies een jaar later, ga ik ruim 14 kilometer een berg op hardlopen om te vechten tegen de oorzaak van dit verlies. 

Mama heeft ruim elf jaar lang gevochten tegen kanker. Tot tweemaal toe kwam het terug in haar borst en toen het eindelijk weg leek te zijn, bleken er uitzaaiingen te zitten in haar longen en botten, en later ook in haar nieren en hersenen. Elf jaar lang in gevecht, tijdrekkend, met allerlei behandelingen waardoor we vaak positief nieuws kregen dat het stabiel was. En toch ging het eind mei vorig jaar ineens heel snel, toen bleek dat haar hersenen vol zaten met uitzaaiingen. 

Drie weken heeft ze in het ziekenhuis gelegen voordat ze overleed. Elke dag een stukje minder mama. Elke dag minder mobiel, minder heldere momenten. Maar er waren ook dingen die niet minder werden: haar vechtlust, haar kracht. De sterke, dappere vrouw die ze was, die elke dag een lach op haar gezicht toverde. Die in de laatste momenten dat ze nog aanspreekbaar was, met ons grapjes maakte en lachend fantaseerde over een rijke vent met een grote tuin en een roze Cadillac voor de deur. Want dat was mama. Ondanks alle tegenslagen had ze een geest die nooit te breken was. 

Het lopen van de Alpe d’HuZes, samen met mijn broer, is voor mama. Het is voor iedereen die kanker heeft, en voor iedereen die iemand kent die kanker heeft. Het is voor iedereen die iemand heeft verloren aan deze verschrikkelijke ziekte. En het is ook zeker voor iedereen die gezond is, van wie ik hoop dat ze dat altijd zullen blijven. Het lopen van de Alpe is voor mij. En ook voor jou. 

Al het geld dat wordt opgehaald met deze doneeractie gaat rechtstreeks naar kankeronderzoek, in de hoop dat we de ziekte beter leren begrijpen en bestrijden. Als je iets kunt missen en je wilt doneren, hoe groot of klein dan ook, wordt enorm gewaardeerd. Ik neem je mee in mijn gedachten wanneer ik de finish over ga.