Ruim 3,5 jaar geleden toen ik 26 en Jeroen 30 was kreeg hij de diagnose nierkanker wat later ook uitgezaaid bleek te zijn.

We werden in een sneltrein gezet niet wetende wat er ging gebeuren en wanneer we daar uit konden stappen. Ziekenhuisafspraken, onzekerheid, angst en vooral zoveel ongeloof en verdriet. 

Ons onbezorgde leven was er niet meer. We dachten niet meer na over onze toekomst. In ieder geval niet op de manier hoe je er over na wilt denken. 

Gesprekken die je eigenlijk niet met elkaar wil voeren, keuzes die je (nog) niet wil maken. Het verdriet van elkaar en ook van onze dierbaren om ons heen. En elke dag de onzekerheid hoe dit gaat verlopen.

Intens verdriet, maar daardoor ook intense liefde naar elkaar. Dat heeft ervoor gezorgd dat wij er samen doorheen zijn gekomen. 

En dit is precies wat er ook bij Alpe d'HuZes gebeurd. De saamhorigheid en liefde die je daar op de berg voelt is onbeschrijfelijk. Dit kun je pas écht begrijpen als je er bent geweest. 

Want wij zijn er geweest. 2 jaar geleden heeft Jeroen hieraan meegedaan.

Jeroen heeft hieraan mee kunnen doen, omdat hij in remissie is dankzij immunotherapie. 

Alpe d'HuZes stelt onder andere geld beschibaar voor onderzoek naar immunotherapie en heeft daar al heel veel voor betekend. Daar zijn wij zo ontzettend dankbaar voor.

3,5 jaar geleden is Jeroen ziek geworden.

2 jaar geleden zijn wij getrouwd.

1,5 jaar geleden is Jeroen 4 keer omhoog gefiest.

En afgelopen januari is ons wondertje Noa geboren.

Dit hadden we eerder nooit durven dromen.

In juni 2027 ga ik de Alpe d'HuZus lopen en Jeroen de Alpe d'HuZes fietsen. Samen met ons dochtertje Noa langs de zijlijn en onze gezinnen waarvan sommige ook meelopen of fietsen.

Ik doe mee aan Alpe d'HuZes, omdat Jeroen en ik mede dankzij eerdere deelnemers een toekomst hebben samen. Ik wil heel graag dat steeds meer mensen dit kunnen zeggen.

Wil jij mij steunen?