Concurrenten verenigd voor een hoger doel

Jarenlang zijn Jeroen en ik elkaars grootste concurrenten op het ijs. Met het mes tussen de tanden strijden we tegen elkaar, gedreven door maar één doel: winnen. Tijdens een wedstrijd telt niets anders. Je gunt elkaar geen centimeter, geen moment, niets wat ten koste kan gaan van je eigen overwinning.

Maar zodra we het ijs afstappen, verdwijnt die rivaliteit volledig. Buiten de baan zijn we al jaren goede vrienden. Dan is er ruimte voor relativering en besef je dat er in het leven dingen zijn die vele malen belangrijker zijn dan sportprestaties: gezondheid, vriendschap en liefde.

Hoe hard het leven kan zijn, heb ik het afgelopen jaar van dichtbij meegemaakt. Jeroen keek samen met zijn grote liefde Dieuwke uit naar hun bruiloft. Een prachtig stel, die echt voor elkaar gemaakt zijn. De toekomst lag open en leek alleen maar mooier te worden. Tot die roze wolk abrupt uiteen spatte. Een week voor hun trouwdag kreeg Dieuwke de diagnose borstkanker.

Waar zij zich voorbereidden op een leven als man en vrouw, veranderde alles in één klap. Toch besloten ze hun bruiloft door te laten gaan. Het werd een dag waarop het leven werd gevierd, ondanks alles. Maar kort daarna werd Dieuwke patiënt en begon een keiharde strijd. Een strijd die zij met ongelooflijke kracht is aangegaan. In november werd ze schoon verklaard. Ik heb diep respect voor hoe zij zich door deze periode heen heeft geslagen en ben dankbaar en opgelucht dat de kanker weg lijkt te zijn.

Helaas is genezing geen vanzelfsprekendheid. Het afgelopen jaar heeft mij pijnlijk duidelijk gemaakt hoe oneerlijk deze ziekte is. Er zijn maar weinig mensen die zo fit leefden en zo gezond waren als Dieuwke, en toch werd juist zij getroffen.

Ook ik heb vorig jaar ervaren hoe kwetsbaar je lichaam kan zijn. Als sporter leek gezondheid altijd vanzelfsprekend, tot ik zelf geblesseerd raakte. Natuurlijk valt dat in het niet bij wat kankerpatiënten doormaken, maar het heeft mij wel doen beseffen hoe waardevol gezondheid is.

Met dat voorrecht wil ik nu iets terugdoen. Op 5 juni ga ik de strijd aan tijdens Alpe d’HuZes, voor het KWF. Voor alle mensen die gezond leefden, alles ‘goed’ deden, en toch geconfronteerd werden met kanker. Ook ik leef bewust en gezond en toch kan het iedereen overkomen.

Door geld op te halen, maken we meer onderzoek mogelijk. Onderzoek dat levens kan redden. Onderzoek dat hopelijk ooit leidt tot een wereld zonder kanker. Want één ding is zeker: opgeven is geen optie.