Afgelopen jaar ben ik meegegaan als begeleider van mijn man Niels want hij fietste voor de 2e keer AD6 en dit keer zonder begeleidingsteam vanuit zijn werk. De week werd een aaneenschakeling van momenten die ik mijn leven bij me zal dragen. Op de terugweg besloot ik dat ik ging trainen om te kijken of ik me kon inschrijven voor 2027. En dus ben ik sinds 10 juni de trotse eigenaar van een loopband die tot 45% kan. De afgelopen maanden stonden dan ook in het teken van 3x per week oefenen en kijken of ik de 11% ook aankon zonder blessures, met name mijn knieën zijn mijn zwakke punt. Dit ging fantastisch waardoor ik me zeker genoeg voelde om me aan te melden voor Alpe d'HuZes. Helaas werd ik niet ingeloot maar het alternatief Alpe d'HuZus in combinatie met vrijwilligerswerk is gelukkig wel gelukt. Eigenlijk wel mooi want nu kunnen wij elkaar aanmoedigen op woensdag en donderdag.

Gisterenavond was het dan zover. Niels had het weekend zijn Tacx weer geïnstalleerd waarmee hij de beklimming van de 21 bochten kan simuleren. Voordeel is dat hij de video kan casten op de TV zodat ik mee kan lopen (ik heb zo'n fancy appje (nog) niet). Mijn doel was om La Garde te bereiken met een snelheid van 4,5 tot 5km per uur. Met wat hulp van de armgrepen af en toe (want die 11% kwam toch wel heeeeel vaak in beeld) is het me prima gelukt. Super trots dat deze eerste echte sessie zo goed ging en nog gezellig ook zo met zijn tweeën. 

Onwards and Upwards;).