Fijn dat je mijn actiepagina bezoekt.

In 2027 hoop ik voor de twaalfde keer mee te doen met Alpe d'HuZes.  In 2016 voor het eerst omdat mijn moeder in 2006, exact tot op de dag nauwkeurig, 10 jaar eerder is overleden aan longkanker.

In 2024 is mijn zus overleden aan kanker na een strijd van 6 jaar. Ze hielp mij met mijn strijd en ik zal nooit de chocoladebollenpartijen vergeten die we hadden na mijn kuur! Ja, mijn kuur!

In April 2023 was ik in Lissabon op stedentrip met mijn partner. 'S nacht moest ik plassen maar er kwam niks. Mmmh en terug naar bed. Dit gebeurde twee keer en ik vond het vreemd maar verder geen last van gehad.

Drie maanden later gingen we naar Kroatie. Op de laatste dag kreeg ik last met plassen en na een keer flink door pressen kwam er ook bloed met de urine mee. 

IK DACHT DAS NIE GOED!

De eigenwijze man ging niet meteen op Maandag naar de huisarts maar stelde het even uit. Even, want die Woensdag kon ik bijna niet meer zitten van de pijn en niet plassen. Arts gebeld en met spoed naar het ziekenhuis gegaan. Een week later een kijkoperatie en twee weken later een TURB met diagnose Agressieve Spierinvasieve blaaskanker.

Mijn wereld draaide even om me heen en wat betekent dit nu voor mij als sportieve wielrenner. En ik dacht meteen: DAS OOK NIET GOED!!!

Op 15 november 2023 ben ik geopereerd in het Catharina Ziekenhuis Eindhoven. Verrijkt met een stoma en een hoop aanpassingen die we wel aankunnen. Begeleiding in het ziekenhuis was echt heel menselijk en heel erg prettig.

Helaas zijn in de lymphklieren een aantal kankercelen gevonden en daarvoor adjuvante chemotherapie toegepast. Goed herstel!

Al die tijd gaat het goed en dan ineens:

Februari 2026; Lymphklier is opgezet. Onderzoek wijst uit: Uitgezaaide blaaskanker in de lymphklieren. Dit is einde oefening. Dit is zo raar als je niks voelt maar schijnbaar ben je keiziek?

Uiteindelijk middels radiotherapie behandeld en dan krijg je de volgende CT scan uitslag met halstumor is weg maar andere lymphklieren zijn gegroeid in de buikstreek.

Dus nu de palliatieve fase in om alles zoveel als mogelijk te remmen en te rekken. Op 19 Oktober heb ik mijn eerste chemo/immuno kuur gehad en het is zo vreemd om daar aan het infuus te liggen en de volgende dag weer een rondje op de racefiets te doen. Ik kan daar nog niet bij? Maar hopelijk twee jaar rekken en misschien is de wetenschap dan weer iets verder met een wondermiddel. Daar doen we het al jaren voor.

In Juni is het weer een doel om boven op de Alp te komen met een grote glimlach op je gezicht en een paar natte ogen! Hele natte ogen!

Ik wil je hartelijk danken voor de steun en de donaties die zijn gedaan voor hetgeen waar ik nu profijt van heb en hopelijk me kan focussen op een langer verblijf op planeet Aarde!

 Groetjes van Hans