Prachtige ogen

Ik begin vroeg. Noordwijkerhout ligt er nog stil bij, alsof het weet dat je iets gaat doen wat de meeste mensen overslaan. Vijftig kilometer lopen. Geen haast, gewoon gaan.

De eerste uren zijn vriendelijk. Bollenvelden, rechte wegen, een lichaam dat nog meewerkt.

Via Heemstede en Haarlem schuif ik langzaam van dorp naar stad, van stilte naar geluid. 

Het ritme komt vanzelf. Stap voor stap, adem voor adem.

Maar het echte lopen begint pas later.

Zodra ik Overveen en Bloemendaal achter me laat, verandert de wereld. De lucht wordt lichter, zilter 

Wat opvalt hoe dieper ik de duinen in loopt wordt het stiller wordt weinig mensen, geen drukte, alleen ruimte.

En waar je misschien herten verwacht die zie ik nauwelijks. Maar de vossen… die zijn er wél.

Ze duiken op uit het niets of liggen rustig lang het pad. Niet schuw, niet gehaast. Eerder nieuwsgierig. Ze blijven staan, kijken je aan, alsof jij degene bent die hier eigenlijk niet hoort. Even is er dat moment van oogcontact. Stil. Bijna ongemakkelijk. En dan, net zo rustig als ze kwamen, verdwijnen ze weer het duin in.

Alsof ze je alleen even wilden zien.

Ik loop ook weer rustig verder.

De kilometers tikken door, en als ik uiteindelijk weer richting Noordwijkerhout loopt, met vermoeide benen maar een rustig hoofd, weet je: dit is waarom je het doet.

Voor jou voor mij voor allemaal.

Maar ook voor de stilte, de rust en dat prachtige moment dat de vos die je even aankijkt.

Voorjaar

Voorjaar

Het voorjaar is weer begonnen en ineens voelt alles lichter. Alsof de wereld zelf een diepe adem heeft genomen en opnieuw is gestart. De velden kleuren voorzichtig, eerst aarzelend, dan uitbundig. Het is de tijd waarin je naar buiten móét. Ik in ieder geval wel. Dus trek ik mijn schoenen aan en ga.

Deze maand begon het met een flinke tocht: van Noordwijkerhout naar Aerdenhout, 37 kilometer. Langs de bollenvelden heen, die zich al voorzichtig lieten zien, en terug door de duinen. Daar, tussen het helmgras en het zand, viel me iets op. Of beter gezegd: iets ontbrak. Geen enkel hert. Jaren geleden struikelde je er bijna over. Ik weet dat het er te veel waren, dat ingrijpen nodig was maar toch. Ik mis ze. Het landschap lijkt stiller zonder.

Niet veel later liep ik de 30 van Zandvoort. Vroeg op, om zeven uur al op pad, met eerst een ronde over het circuit. 4,5 kilometer asfalt dat ineens iets magisch krijgt als je er zelf loopt. Vooral die kombocht op televisie zie je hem, maar pas als je er staat besef je hoe steil hij werkelijk is. Daarna het strand op, richting IJmuiden. Eb, gelukkig, maar met een straffe noordenwind die je telkens even terugduwt. Het soort wind dat je niet tegenhoudt, maar wel uitdaagt.

En toen, zomaar, lag daar een zeehond. Gewoon op het strand, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ik had dat hier nog nooit gezien. Even stilstaan, even kijken en natuurlijk een foto. Zo’n moment dat je meeneemt, ver voorbij de kilometers.

De route ging verder, via IJmuiden naar Duin en Kruidbergen. Een plek vol herinneringen. Feestjes van vroeger, samen met Jaap, toen het nog van de ABN-bank was. Zelfs een keer blijven slapen daar. Het zijn van die plekken waar het heden en verleden moeiteloos door elkaar lopen.

Van daaruit door naar Caprera, in Bloemendaal, en uiteindelijk weer terug naar Zandvoort. Moe, maar voldaan. En daar, aan het einde, stond mijn zoon me al op te wachten, met de kinderen. Nog voordat ik hem zag, hoorde ik hem. En mijn kleinzoon Willem, luid en duidelijk:
“OMA, kom je? Het is vandaag mijn feestje!”

Dus stap je in de auto. Van kilometers maken naar taart eten. Van stilte naar kinderdrukte. En je beseft: dit is het. Dit zijn de momenten die tellen.

Ik ben me er terdege van bewust hoe bevoorrecht ik ben dat ik dit kan en mag doen. Lopen, kijken, genieten. En daarom loop ik ook voor het KWF. Omdat ik hoop dat ik, al is het maar een klein beetje, iets kan betekenen voor een ander.

Want deze lentepracht, die onverwachte zeehond, het geroep van je kleinzoon op zijn feestje dat gun je toch iedereen.

Dus loop ik. Voor jou. Voor mij. Voor ons allemaal. 

Anneke

De berg af (en straks weer op)

De berg af (en straks weer op)

Je zou denken: als je straks een berg op moet lopen, dan moet je dat vooral trainen. Veel omhoog, veel zwoegen. Maar deze maand liep het nét even anders. Of beter gezegd: deze maand ging ik vooral… naar beneden.

Samen met mijn zoon Joost ben ik drie dagen gaan skiën in Winterberg, in Duitsland. Voor mij was dat pas de derde keer dat ik op ski’s stond. Mijn eerste keer was toen ik 62 was, in Alpe d’Huez. Ja, je kunt dus ook op latere leeftijd nog bedenken dat je wilt leren skiën.

Daarvoor had ik nog braaf les genomen op de rolbaan in Sassenheim, samen met Jaap. Laat ik het zo zeggen: Jaap had het duidelijk sneller door dan ik. Maar ik had iets in mijn hoofd gezet en dan ben ik niet zo snel meer te stoppen. Ik wilde leren skiën. Ik wilde die berg af.

En dat heb ik gedaan.

Wat een ervaring is het om boven op een berg te staan en dan rustig naar beneden te skiën. Rustig, ja — want een ervaren skiër zal ik nooit worden. Maar dat hoeft ook helemaal niet. Voor mij gaat het erom dat je de hele dag buiten bent, in de natuur, in beweging.

En misschien nog wel mooier: dat je dat samen met je zoon kunt doen.

Jaap heeft na de eerste keer vriendelijk bedankt. Skiën bleek niet helemaal zijn ding. Daarom ga ik tegenwoordig met mijn zoons. Deze keer kon er maar één mee. Soms loopt het nu eenmaal anders dan je van tevoren bedenkt. Maar Joost en ik hebben drie heerlijke dagen gehad.

Als je zo’n berg afgaat, ontdek je trouwens spieren waarvan je niet wist dat je ze had. Voor mij is het best hard werken. En eerlijk is eerlijk: soms ben ik ook een beetje bang om weer naar beneden te gaan.

Maar dan herpak ik mezelf. Dan denk ik: hoe dan ook, ik kom beneden.

En als het echt niet gaat?
Ski’s uit… en op mijn billen naar beneden glijden. Werkt ook prima.

Eenmaal thuis heb ik de wandelschoenen weer aangetrokken. Zondagochtend vroeg ben ik naar Vogelenzang gelopen en weer terug. Twintig kilometer. Het zonnetje lonkt deze week ook weer: kom lekker wandelen. Maar ja, het werk gaat natuurlijk ook gewoon door.

Dit weekend staat er een wandeling van dertig kilometer op het programma. Ik kijk ernaar uit. Mooi weer, lekker buiten, in beweging. Wat een geluk dat ik dat kan en mag doen.

En het mooiste: ik doe het voor een goed doel.
Voor Alpe d’HuZes.

Daar ga ik straks niet de berg af…
maar juist de berg op.

Wil je mij sponsoren? Ga dan naar de site of scan de QR-code.

Elke stap omhoog telt. 

https://inschrijving.opgevenisgeenoptie.nl/fundraisers/annekebeunder/alpe-dhuzes

Trainen in Parijs

Het gaat lekker met de voorbereidingen. Drie keer per week probeer ik tien kilometer te lopen en één keer per week een langere afstand. Inmiddels zit ik op de twintig kilometer. Het schema hangt braaf op de koelkast, mijn wandelschoenen staan standaard klaar bij de deur en mijn agenda denkt inmiddels dat “lopen” een serieuze afspraak is waar niet aan te tornen valt.

Afgelopen weekend ruilde ik het Noordwijkerhoutse trainingsrondje in voor iets internationalers: samen met mijn oudste zus en twee nichtjes ging ik naar Parijs. De stad van de liefde. En ja hoor precies dat weekend bleek het ook nog eens Valentijn te zijn.

Overal waar je keek: stelletjes hand in hand, rode rozen, hartjes in etalages en restaurants met speciale menu’s voor twee. Het was puur toeval dat we juist dát weekend hadden gekozen. Gewoon een datum geprikt, niet gekeken, niet nagedacht. Dom, dom want thuis werd carnaval uitbundig gevierd. Ook niet verkeerd. Maar alles was geboekt, dus: op naar Parijs.

Mijn zus is net als ik een fanatieke wandelaar. Ons motto: als je een stad echt wilt zien, moet je haar belopen. En laat Parijs daar nou perfect voor zijn. Brede boulevards, charmante straatjes en… trappen. Heel. Veel. Trappen.

De nichtjes waren daar iets minder enthousiast over. “De metro is ook een prima optie,” werd er regelmatig opgemerkt. En eerlijk is eerlijk: ze hadden een punt. Dus we sloten een compromis. Half metro, half benenwagen. Maar elke dag tikten we toch ruim 20.000 stappen aan.

Mijn tien kilometer? Die liep ik gewoon dagelijks, slingerend langs de Seine, over bruggen, door parken en pleinen. Twee keer beklommen we de trappen van Montmartre. Wie denkt dat trainen altijd saai moet zijn, moet dat eens proberen. Op Valentijnsavond zaten we op de trappen van de Sacré-Cœur, luisterden naar een zanger en keken uit over een fonkelende stad. Met als stralend middelpunt de verlichte Eiffeltoren.

En terwijl om ons heen geliefden elkaar zoenden onder een regen van lichtjes, dacht ik: trainen voor Alpe d’HuZes kan ook gewoon hier. Tussen de romantiek, de trappen en de baguettes.

Het was bijzonder om mijn kilometers te maken in zo’n stad. Elke stap voelde als een kleine investering in iets groters. Niet alleen in mijn conditie, maar in het doel waarvoor ik het doe.

Wil je mij sponsoren voor Alpe d’HuZes? Scan dan de QR-code.

Alvast heel veel dank – namens iedereen voor wie we die berg op gaan. 

Voor jou, voor mij, voor allemaal

Aan het einde van de kerstviering op de 2^e kerstdag in de St. Jozefkerk zingt het Shantykoor 

’t Bollenhart een lied dat blijft hangen. “Een heel gelukkig kerstfeest, voor jou, voor mij, voor allemaal.”

Tijdens het refrein staat iedereen op. Eerst wijzen we naar de ander, dan naar onszelf en tenslotte, met beide armen wijd, naar iedereen om ons heen. In dat simpele gebaar gebeurt iets bijzonders. We zijn even één. We wensen elkaar het beste. Er verschijnt een glimlach, soms een traan, maar vooral veel vreugde. Wat een kracht zit er in zo’n moment van saamhorigheid. Dat een koor dit kan geven aan mensen wat een geschenk.

Met die gedachte ga ik dit jaar wandelen. Voor jou, voor mij, voor allemaal.

Ik loop voor KWF: de Alpe d’HuZes, de Somerense Kennedymars van 80 kilometer en de Vierdaagse van Nijmegen. Ik wil geld ophalen. Veel geld. Want in de strijd tegen kanker is elke euro nodig. We krijgen er allemaal mee te maken in onze familie en vriendenkring.

In mijn werk zie ik die strijd vaak van dichtbij. Het raakt me elke keer weer. Soms heb ik het voorrecht om mensen te mogen spreken in hun laatste fase. Dan hoor ik hun verhalen. Over vechten, verliezen, over alles wat ze hebben moeten inleveren. En dan komt het moment dat behandelen niet meer kan, dat de strijd gestreden is. Maar daarna begint misschien wel het moeilijkste: hoe laat je je geliefde los? Hoe laat je het leven los?

Het verdriet is groot, maar de kracht van deze mensen is minstens zo groot. Ik heb diep respect voor de manier waarop zij omgaan met hun ziekte. Tot het allerlaatste moment willen ze zorgen voor hun naasten, hen ontzorgen. Vaak hoor ik: “Als het voor hen maar goed geregeld is, dat geeft mij rust.”

Samen praten we soms luchtig, soms met een lach over wat ik voor hen kan betekenen en over wat ik, wanneer zij het leven hebben losgelaten, voor hun naasten kan doen. Ze hebben iemand nodig die ondersteunt en helpt bij het maken van keuzes. Dat is wat ik kan bieden: luisteren, rust geven en het vertrouwen geven dat alles geregeld zal worden en dat ik er voor hen ben.

En dan zijn er de kinderen. Dat blijft het zwaarste. Wanneer je bij die kleintjes kom en de ziekenhuisketting van behandelingen ziet liggen, breekt je hart.

Daarom wandel ik. Voor jou, voor mij, voor allemaal.

Omdat ik weet dat als we allemaal een klein beetje doen, samen grote dingen kunnen bewerkstelligen.

Samen kunnen we en gaan we de strijd tegen kanker aan.

Via Facebook en Instagram houd ik jullie op de hoogte van mijn voorbereidingen en van de tochten die ik ga lopen.

Wil je me sponseren? Scan dan de QR-code.

Alvast heel erg bedankt namens iedereen.