De diagnose kanker zet je leven op z’n kop. In één klap sta je midden in een wereld van onderzoeken, behandelingen, angst en hoop. Je wordt gedragen door de mensen om je heen, gesteund in alles wat je doormaakt.

​En dan… overleef je het.

​“Wat zie je er goed uit!”

“Gaat het weer een beetje?”

En je antwoordt: “Ja, prima.”

​Want je leeft nog. En daar ben je dankbaar voor. Maar na het behandeltraject begint het echte werk pas. Weer gewoon moeder en vrouw zijn. Weer je sociale leven oppakken. Weer kijken wat je werk van je vraagt, wat je zelf nog kunt geven en wat je nog kunt leren.

Het is een onzichtbare rekensom. Ineens is niets meer vanzelfsprekend. Elke afspraak, elke activiteit is wikken en wegen: Past dit in mijn energie? Wat kost het me? Wat levert het me op? Trek ik mezelf niet over de kop als ik gezellig mee ga?

​En dan die hersenen die soms op hol slaan… Oh ja: het chemobrein 🤯. En die voeten, altijd dof, koud en vreemd. Helaas behoor ik tot de ‘gelukkigen’ met neuropathie als blijvende nevenschade van de chemotherapie.

​Maar hé, ik ben er nog. En ik zou die chemo zo weer doen als dat betekent dat ik mag blijven leven.

​Het is vallen en opstaan. Grenzen opnieuw ontdekken. Accepteren dat sommige dingen niet meer vanzelf gaan. Geloof me, dat is niet makkelijk… maar je doet het, omdat je door wilt met leven.

​En dan dat stemmetje… Een pijntje in je rug. Een ongemak. Het zal toch niet…

​Als fysiotherapeut herken ik alle rode vlaggen 🚩 en weet ik rationeel dat het waarschijnlijk niets is. Toch maak ik soms even een afspraak bij een collega, gewoon om zeker te zijn. Gelukkig blijkt het vaak een klacht die goed te behandelen is. Opluchting. Maar zelfs dan vraag ik me af waar het vandaan komt. Stress? Altijd maar door willen gaan? Een signaal dat ik mijn grens weer heb bereikt?

Waar sta ik nu??

​Ja, ik heb kanker overleefd. Ik ben heel dankbaar en ik ben er weer als moeder, vrouw, dochter, zus en vriendin. Maar het leven erna is ook een hobbelige weg. Een weg van leren, accepteren, groeien, remmen en af en toe opnieuw ademhalen.

​Want opgeven is geen optie.

​In 2026 ga ik mee naar de Alpe d'Huez om deelnemers te ondersteunen op hun weg naar boven. Om iets terug te geven, omdat ik weet hoe zwaar, intens en bijzonder die klim kan zijn.

​De Alpe d’HuZes blijft voor mij een bijzondere week vol verbondenheid, herinneringen en hoop. Een week waarin ik niet alleen, maar samen de strijd aanga. Samen geld ophalen voor onderzoek en samen geloven in een toekomst waarin niemand meer hoeft te sterven aan kanker.

​Omdat hoop altijd de moeite waard is.

​❤️‍🩹