Jazeker, ook dit jaar doe ik weer mee aan de Alpe d’HuZes.

En hoe bijzonder: dit is de 20ste editie.

Mijn eerste keer was in 2011. Samen met collega’s van Skon verzorgden we de kinderopvang op de berg. Een prachtige, maar ook pittige uitdaging. Zeker omdat we dat jaar te horen kregen dat de longkanker bij mijn schoonvader weer actief was 😔

In 2012 en 2013 volgden nieuwe edities. 2013 stond vooral in het teken van collega Hetty.

In 2016 ging ik als losse vrijwilliger met mijn lieve vriendinnetje naar de Alpe.

Een jaar later, in 2017, meldde ik mij aan bij Team Vrijwilligerscoördinatie.

In die jaren hebben we afscheid moeten nemen van mijn schoonvader, Hetty en van nog meer mooie lieve te jonge mensen.

En dan, eindelijk, in 2019: naast vrijwilliger zijn liep ik zelf de berg op.

Twee jaar konden we niet naar Frankrijk vanwege corona.

Maar in 2022 waren we er weer, samen met Bert mijn ouders en lieve familie. Dat was wel heel speciaal🙏🏼

Dat jaar ging ik twee keer de berg op én werkte ik natuurlijk weer bij Vrijwilligerscoördinatie.

In 2023, 2024 en 2025: de Zus, de Zes, de Zus én een nieuwe rol als teamleider bij VC.

Zoveel verhalen. Zoveel verdriet.

Maar gelukkig ook hoopvolle en positieve verhalen. Van mensen die er nog zijn, mede dankzij onderzoeken die mogelijk zijn gemaakt met het geld van Alpe d’HuZes.

Dus ja… daarom doe ik weer mee.

Of eigenlijk: daarom doe ik nóg steeds mee.

Om geld op te halen voor onderzoek.

Zodat er ooit een dag komt waarop iedereen kan zeggen:

“Kanker? Daar ga je niet meer dood aan.”

En naast alles wat hierboven staat, is er nog iets wat ons op dit moment bezighoudt….

Als het goed is wordt Bert in april geopereerd aan een aneurysma. Dat is spannend, heel spannend. Maar we gaan voor een goede afloop en een voorspoedig herstel. En daarna… op naar Frankrijk. 💙